Güneşle Giden

Döşemelik kumaşların daha yeni başladığı zamanlardı
Her adımını özenle ve deliksiz başlıklarla saydığım
İsa geldi ve ol dedi arkamdaki binlerce anahtara
Şarkı söylemeye başladık onca itiraza rağmen hepimiz
Paris savaştan yeni çıkmış üzgün ve bekar
Asgaard nereden bulaştıysa baştan kokuyor en azından
Gözlerimizin önünde eriyen gençliğinden eser yok
Hiç biri, kimse gibi birisinin etkisinde kalmamış
Sus dedi göklerden gelen o yüce ses, sus ve dinle
Bağırdık onca anahtarla beraber gökyüzüne ve sana
Sayamadı hiç kimse gölgeleri yanı başımızda ağlayan
Sayamadı kimse medeniyetten henüz çıkan bilmeyen
Bırak dedin güneşli yolda yürürken bizsiz ve hissiz
Eve dönecek misin -bilmiyorum - bana - düşünmüyorum
Evrende değişen tüm ışıklar düzelir belki zamanla
İhtiyaç duyulanlar özlenir belki alışkanlıklarda
Yedi gün geçti, yasak olmayan kelimelerin arasından
Yedi koca gün, güneşli ama bizsiz, senli ama hissiz
Asgaard, Paris hepsi merakla bakmakta uzaklara
Bir ses verdi İsa sonra, piyano başladı çalmaya
Anahtarlar açıldı olanca dişleriyle, gök yarıldı
Olması gereken tüm başlangıçlar ve sabahlar
Seninle birlikte unutuldu, hepsi yarına kaldı
Döşemelik kumaşların yeni toplandığı zamanlardı daha
Işıksız kaldı son dünyam da sen gittiğinden beri