Elişi kağıtlarından gölgeler yaparken
Ayırdına vardım hayatın birdenbire
Bütün bu saçma sefil tuzlu körfez şeyinde
En yalnız astronot, en suskun dalgıç
En karanlık gecede en haklı korkak
Bendim, Odyssey gibi aslında tek başına
Neye inandığımın bir önemi yok
Ya da neyi yok saydığımın
Biliyorum çürük bir şey var burada
Çok eskilerden bir şeyleri hatırlatan
Dünyayı gri trenlerden görmeye alışmış
Paslı denizlerde sürüklenen teknelerle
Ve evin yolunu bilmeden dönüp duran
Hayaletlerle aşık atıp,haysiyet gerektirmeyen
Daha iyi bir alternatif arayan bir şey
Değişimin kokusu bu,
Hayır, değişmeyi beklemenin sarı renkli
Cehennem kaçkını paranoyak korkusu
Ben şimdi anlıyorum ya planları
Eninde sonunda fark edecek herkes
Gökyüzü düşmeye başladığında
Ya da hayatındaki boşluğu doldurmak için
Aynadakinden başkasına gerek duymadığında
Medlerden çok cezirlerden medet umduğunda
Çözecek insan benim gibi hayatı
Benim ama devam etmem gerek artık gölgelere
Geldiğiniz zaman uzun basın zile lütfen
Göndermezler yoksa gittiğim yerden geri
Hayat, mebat, Barcelona ya da Çanakkale
Önemi yok ne zaman, nerede ya da neden
İhtiyacım olan tek şey bir parça sevgi
Gerek yok ama mutsuz kafiyelerde kaybolmaya
Yani her halükarda bu saçma sapan bir rüya.