Kazarken

Yaşam tatsızlığını alt edemediğim gecelerin başkası
Kazıyorum aynı yeri kaç gündür
Yazıp yazıp siliyorum, durmadan dolduruyorum
Küçülüyorum yavaş yavaş dünyada
Uzaklaşıyorum insanlardan
Tanrıyı suçlayabilir miyiz vaz geçen şeyler için? 
Görünmeyen bir duvarın üstünden bakıyorum 
Hayatımı çevreleyen yıllara
Sıcak basıyor her yerime
Değişimin kanunları mı taşıyor beni
Yoksa olmam gereken yere?
Sıkıldım galiba yeryüzünden, olan bitenden,
İnsanlar mı nefret ediyor gitgide benden?
Neden şiir yazıyorum?
Bir mucize arıyorum belki
Okudukça azalıyorum, yazdıkça tükeniyorum
Kurtlar için de yer var mı cehenneminde?
Öldürmem gerek belli ki içimdekini 
Çarmıha germem belki Pilatus'u
Eriyorum adım adım düşerken, 
Gölgem gülüyor bana nefes alıyorum diye
Işık tanecikleri arıyorum duvarlardan sızan
En sevdiğim gökyüzü çok uzaklarda şimdi
Ay ışığındaki o yağmurlu gece
Bugün müydü yoksa, hatırlayamıyorum.
Bir gemi olsaydı belki sadece,
Daha kolay olurdu herşey 
Şimdiyse elimde tek bir kürek
Kazıyorum tekrar ve tekrar ve tekrar
Kutsal bir amacım mı var yoksa?
Okyanuslarda yüzebilirdim oysa
Bataklıklara saklayabilirdin beni
Kaybolmak yetti ama perdelerin ardında
Hızlı bir kesik en güleç noktaya
Yok bir şeyim, toprağı kazıyorum hala
Tek çıkar yol aşağıda mı?
Yeraltına giderken ardına bakmamak gerekmiş
Çok baktım ben, toz var yalnız rüzgarla oynaşan
Bir de dolma vakti gelen o ay, eksiksiz
Başka türlü olabilir miydi diye bağırıyorum yukarı
Yok, bitmiş tüm olasılıklar
Yazıyorum , silmiyorum ama bu kez
Vuruyorum küreği toprağa, çatlıyor
Kırılmaya başlıyor etrafımdaki her şey
Yarım mı olacak bütün her şey?
Dökülürken dünya, bırakıyorum kendimi
Bırakıyorum elimdekileri, uzanıyorum