İki Günlük Hafıza

Aşk dediğin garip bir yanık lekesi
Hafıza da en fazla iki gün zaten
Yürüyüp duruyoruz yolarda bilmeden
Yüzüyoruz nehrin kızmasına aldırmadan
Köşelerde bir şey bulabiliriz diye
Dövüşmek istiyoruz ölümüne
Değebilecek tek şey için
Kendimizin diye bilip atlıyoruz boşluğa
Yalan hatırladığımız her şey oysa
Yeni bir düş, yeni güneş, yeni hayat
Oynar gibi yapabileceğimiz.
Kumlar akmaya devam ediyor,
Leke de kayboluyor yavaş yavaş
Bu şiirdeki kurban kim diye soruyorlar
Çıkıyorum bir adım öne çekingen
Kader ya da rüya, tam bilemiyorum
Kuralları hiç bir zaman öğrenemiyorum
Kim anlıyor ki hem sonsuzluktan
Mükemmel olan var mı aramızda
Hala hatırlayan var mı yarattıklarını
Dakikalar geçiyor önümüzden
Yaşlar akıyor damla damla çöle
Damarlarda alkol, gözlerde keder
Neden ağlıyoruz, kimse bilmiyor
Leke de yok artık ömrümüzde
Hafıza ya da sadece iki günlük
Kurbanı kimdi sahi bu şiirin?