Yürüyememek

Bir çocuk var
Ne yapacağını bilemeyen
İkiyüzlü o da tüm insanlar gibi
Yalan söylemeyi fazla beceremese de
Arada her şeyi bulaştırıp eline yüzüne
Berbat ediyoe bir çuval inciri
3-4 tane maskesi var eskiden kalma
Yamuk takıyor ama, beceriksizin teki
Ama o da istiyor belki dolandırmayı
Kırık kalplerle insafsızca oynamayı
Çarpa çarpa gidiyor duvarlara
Gülümsüyor tüm soranlara
Sözde çok uzaklara gitmiş, okyanuslara
Sözde çok şey yaşamış, gözüpek?
Sanmıyorum , çünkü en ufak dalgada
Kapılıp gidiyor güpegündüz köpüklere 
Kapıyor gözlerini ardı ardına gelen uyarılara
Batıyor suya gülümseyerek, elleri havada
Ben yoldan gönüllü çıktım diyor sürekli
Ama hiç bir şeye gönüllü değil aslında
Oynuyor mu, sanmıyorum , bilmiyor ki hiç,
Düşünmüyor mu peki verdiği zararı
Anladı galiba artık, dinliyor en azından
Yıldızların getirdiği gözyaşlarını
Aşk için yaptıklarımız 
Sıralansa kitaplara sığmaz belki
Kimimiz dayadı kuru sıkı tabancayı alnına
Kİmimiz karanlığı aşmaktan korktu
Kimimiz ise sadece bir şiir yazdı, belki okudu
Eline yüzüne bulaştırdı ama onu da
Zaten ne ki aşk, istiap haddi en çok bir kişi
Aynı anda sevemiyor asla her ikisi
Çocuk diyorduk, boşverin arık onu
Kendi yarattığı kelime bataklığında boğuldu
Geçip gidiyor ömürlerden bir sinek ısırığı gibi
Cesaret, aylaklara özgü bir meziyet
Hiç bir zaman beceremedi o hayatı yaşamayı
Boyundan büyük şeyleri unutmalı
Bence bırakmalı artık sahte şiirler yazmayı
Yakmamak için o ormanı...