Gemiler

Gemiler geliyor, gemiler gidiyor
Denizciler hep yalan söylüyor
Gölgeler sınıra kadar takip ediyor
Bir fener, tek başına, uzakta
Işık, karanlık, dalga ve gürültü
Her biri ayrı ayrı dans ediyor
Yavaşça nefes alıp veriyor
Oda sessiz, sönmüş kibrit kokusu
Yavaşça dönüyor, dönüyor, dönüyor
Dünya, Ay, Samanyolu, Selene
Ne varsa üzerimizde düşüyor 
Sessizlik aramızda bir köprü
Arkamızdaki tüm kapılar kilitli 
Anahtarlarımız içimizde uyuyor
Çok alıştık bu şehre, çok alıştık o şehre
Yeşil, kahverengi biraz da sarı
Az bir parça da mavi olsaydı keşke
Ya da uzunca bir kablo güneşle başlayıp
Geceleyin kapıyı çalan ay ışığında
Saklambaç oynuyor fener gün ışığıyla
Plak çalıyor göğsünün içinde
Geçmişten bir şarkı, en sevdiğim
Kan lekesi parlıyor göğsümün üstünde
Geçmişten bir anı, iyi bildiğin
Gemiler geliyor, gemiler gidiyor
Denizciler hep yalan söylüyor
İnadına dönüyor dünya 
Hiç de laftan anlamıyor
Gölgeler uzuyor bir şey yokmuş gibi
Sağdan soldan çarpıyor fısıltılar
İnanmak istiyorum nefesindeki şarkıya
Kırmak, aşmak istiyorum o köprüyü
Boğuluyorum oysa hayalinde
Fener aydınlatıyor karanlığın içinde elimi
Kimse tutmuyor beni, bencilliğimi
Gemiler geliyor, gemiler gidiyor yanımdan
Denizciler hep yalan söylüyor
Soramıyorum ama ben hiç, neden diye.