SLEEPLESS in SAÇMA (since March 2017)
Sadece ben de değil diye düşünüyorum, başkalarında da vardır herhalde. Son günlerde yaşamla aramızda belli bir soğukluk oluştu. Aslında tam olarak son günlerde denemez, belki de kendimi bildim bileli olan bir şeydi bu. Sadece hayatımın belirli dönemlerinde saklanmayı yeğliyordu. İşte bu aralar iyice açığa çıkmış durumda. Beraber geçiriyoruz günlerimizi artık- nereye gidersem arkamdan geliyor. Kurtulmayı… Continue reading Yaşam Soğukluğu ile Ben ya da Deli Mavi
Herşey oldu ve bittiSonra sen geldin hiç bir şeysizKorkudan eser yoktu gözlerindeKüçük bir şeydi sanki olanKalmamıştı oysa başka kimseNerede yatacağım dedinHerşey olup bitmiştiVe sen nerede yatacağım dedinUzun olacak dedim geceGüneşin bile gittiğinden haberin yoktuGiden bir karnavalın bıraktığı pisliktik bizSense yavru bir kedinin söylediği şarkıUzun olacaktı evet seninleUzun ve güzel
Gözlerini açıyorsun, tahmin ettiğin yerdesin yine, yatağında. Şansına küfredip kalkıyorsun ayağa. Bitecek bu kısır döngü sonunda, ben de biteceğim ama. Tuvalet, banyo, kahvaltı derken dışarıdaki hayatın içine akıyorsun. Araban yok, hiç düşünmedin almayı. Toplu taşımanın erdemine inanıyorum diyorsun arkadaşlarının yanında gülerek. Komik olmadığının farkındasın, gerçekte yaşamadığının farkında olduğun gibi. Otobüse biniyorsun, işe doğru bir buçuk… Continue reading Bul Beni
Sevgi diye bir şey var. Herkeste var bundan az çok, farklı miktarlarda. Ama herkeste var gerçekten. Garip mi geldi? Sokağa çıkınca ilk gördüğünüz insana bakın ve düşünün. Bu neyi/kimi seviyordur diye. Annesini olabilir, Fenerbahçe'yi olabilir, O'nu olabilir, Peygamberini olabilir, Kurtarıcısını olabilir. Belki de sadece kendisini seviyordur. Ama, şu anda karşınıza çıkan ilk kişi olarak tanımlayabileceğimiz… Continue reading Love Somebody?
Adalarla dolu bir yerde yaşıyormuş adam. Daha doğrusu o yerdeki adaların birinde. Dünya mı, başka bir gezegen mi olduğunu bilmiyormuş. Zaten onun zamanındaki insanlar da fazla bir şey bilmiyorlarmış çevre hakkında. Doğa olayları da karmaşık geliyormuş hepsine. Ama bizim adamımıza değil. O, diğerlerinin aksine tek başına yaşıyormuş adasında. Kendini bildi bileli burada yaşıyormuş, diye bir… Continue reading Adasını Seven Adam
Hava kararmak üzereydi. Tam vaktinde diye düşündü . Mutluydu duvarcı o gün uyandığında. Sonuçta perşembeydi, kötü ne olabilirdi ki perşembeleri. Uzun zamandır yaptığı duvar da bir şeye benzemeye başlamıştı nasılsa. Kötü şeyleri görmeyecekti bugün. Her zaman olabiliyordu böyle saçmalıklar insan hayatında. Önem vermezseniz size dokunamazlar nasılsa demişti bir keresinde. Duvarına doğru yürümeye başladı. Son zamanlarda… Continue reading Duvar Yazıları – 38
Ne öğrenmem gerekiyor ki şu saçma hayatta?İnsanların yalan söylediğini mi?Ne kadar gereksiz olduğumu mu?Sahte şeyleri sevdiğimi mi hep?Dolunayın aslında bir şey ifade etmediğini mi?Hiç bir zaman mutlu olamayacağımızı mı?Hiç bir isteğimin gerçek olmamasını mı?Gurur duyabileceğim tek şeyin boşluk olduğunu mu? Sıkıcı olmamın en büyük meziyetim olmasını mı?Yazdığım aptal şeylelri kimsenin okumadığını mı?Artık bir şey yazmamam… Continue reading Ne Oğrenmem Gerek?
"Hala bir şeyler yazabiliyorken yazmalıyım diye düşündü adam. Çok şey vardı aklında. Aktarma özürlüydü belki bir parça biliyordu. Nasıl kafasındaki o kadar şeyi aktarabilirdi ki birilerine? Obruk en basiti. Obruğu nasıl süsleyip püsleyerek ortaya koyabilirdi dalga geçileceğinden emin olmadan? Ya da bir yağmur damlası nasıl onca şey arasında bir önem taşıyabilirdi ki? Ayı düşündü ,… Continue reading Yazamamak-2
- Ya tam tersi olsaydı - O zaman bir dakika bile katlanamazdın bana - Çok yanlış tanımışsın beni - Ben seni tanımıyorum ki öyle bir zorunluluğum yok - Aşk olsun, hiç beklemezdim bunu senden - Ne beklerdin peki - Benim kadar olmasa da sen de biraz dikkat edebilirdin bana - Niye ki, ne olacaktı sonunda… Continue reading Aynalı Hikayeler-6
Felaketlerin en sıkıcısını bekliyorumEn hakiki, en doğal, en tehditkarAma sıkıcı olacak elbetteİnsan hayatı kadar sıkıcıEn azından benimki kadarBaşka bir şeyle başa çıkmam güç olurKalmak zorunda kalırım yine kendimleFelaket bekliyorum beni yıkacakYıkamasa da yıkar gibi yapacakBeni inandıracak kadar yeterAylar yıllar günlere gerek yokSaatler yeter de artar banaBasit biriyim sonuçtaHatta bir iki saat bırakabilir beni çaresizBakarım etrafa… Continue reading Felaket Sıkıcı
